മറന്നുപോയ നവീകരണം: സ്വിസ് ബ്രദറൻമാരും ക്രൈസ്തവ സഭയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സാധ്യതയും

മതനവീകരണത്തിന്റെ കഥ: നാം കേൾക്കുന്നതും കേൾക്കാതെ പോകുന്നതും

ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മതനവീകരണം (Reformation) ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്. ഈ നവീകരണത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സാധാരണയായി ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് മാർട്ടിൻ ലൂഥറിനെയാണ്. 1517-ൽ അദ്ദേഹം ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ യൂറോപ്പിലെ മത-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളെ അടിമുടി മാറ്റിമറിച്ചു. സഭയുടെ അധികാരത്തെയും, പാപമോചന പത്രങ്ങളുടെ വ്യാപാരത്തെയും, രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്നത്തെ ധാരണകളെയും അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തു.

എന്നാൽ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ താരതമ്യേന കുറച്ച് മാത്രം ഇടം ലഭിച്ച മറ്റൊരു നവീകരണ പ്രസ്ഥാനം അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വിറ്റ്സർലൻഡിൽ ഉദയം ചെയ്ത Swiss Brethren എന്നറിയപ്പെട്ട കൂട്ടായ്മയാണ് അത്. അവരുടെ സ്വാധീനം ചരിത്രത്തിൽ നിലനിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ലൂഥറൻ, റിഫോംഡ് സഭകളുടെ അത്രയും വ്യാപകമായി ലോകക്രൈസ്തവതയെ രൂപപ്പെടുത്തിയില്ല.

എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്:

മാർട്ടിൻ ലൂഥറിന്റെ നവീകരണത്തിന് പകരം Swiss Brethren ന്റെ നവീകരണമാണ് മുഖ്യധാരയായി വളർന്നിരുന്നതെങ്കിൽ ഇന്ന് ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ ചരിത്രം എത്രത്തോളം വ്യത്യസ്തമായേനെ?

ഒരേ നവീകരണം, വ്യത്യസ്ത ചോദ്യങ്ങൾ

മാർട്ടിൻ ലൂഥറും മറ്റു പ്രധാന നവീകരകരും പ്രധാനമായും ഒരു ചോദ്യത്തിനാണ് ഉത്തരം തേടിയത്:

"ഒരു പാപിക്ക് ദൈവത്തോട് എങ്ങനെ അനുരഞ്ജനം പ്രാപിക്കാം?"

രക്ഷ, വിശ്വാസം, കൃപ, നീതീകരണം എന്നിവയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ചിന്താവിഷയങ്ങൾ.

എന്നാൽ Swiss Brethren ചോദിച്ച ചോദ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു:

"യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ യഥാർത്ഥത്തിൽ യേശുവിനെ പിന്തുടർന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കും?"

ഈ വ്യത്യാസമാണ് രണ്ടു നവീകരണധാരകളെയും വ്യത്യസ്ത വഴികളിലേക്ക് നയിച്ചത്.

സഭയോ ശിഷ്യസമൂഹമോ?

അന്നത്തെ യൂറോപ്പിൽ സഭയും സമൂഹവും ഏതാണ്ട് ഒന്നായിരുന്നു. ഒരു രാജ്യത്ത് ജനിച്ചാൽ ആ രാജ്യത്തിന്റെ സഭയിലും നിങ്ങൾ അംഗമായിരുന്നു. ശിശുസ്നാനം ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

Swiss Brethren ഇതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ സഭ എന്നത് ഒരു സാംസ്കാരിക തിരിച്ചറിയൽ അല്ല. അത് യേശുവിനെ ബോധപൂർവ്വം പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ച ആളുകളുടെ സമൂഹമാണ്. അതിനാൽ ശിശുസ്നാനത്തിനുപകരം വിശ്വാസസ്നാനമാണ് അവർ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്.

ഇത് കേവലം ഒരു സ്നാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കമായിരുന്നില്ല. സഭയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടായിരുന്നു.

യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത്

മിക്ക നവീകരകരും പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി രക്ഷയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്തപ്പോൾ Swiss Brethren യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്ക് പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകി.

മലയിലെ പ്രസംഗം അവർ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ വായിച്ചു.

ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുക

പ്രതികാരം ചെയ്യാതിരിക്കുക

സത്യം സംസാരിക്കുക

മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കുക

ദരിദ്രരുമായി പങ്കുവെക്കുക

ഇവ മനോഹരമായ ആത്മീയ ആശയങ്ങൾ മാത്രമല്ലെന്നും, യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.

അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നത് യേശുവിനെ അനുസരിക്കുക എന്നതിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു.

കോൺസ്റ്റന്റൈനുശേഷമുള്ള സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനം

Swiss Brethren ന്റെ ചിന്തയെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു ഘടകം സഭാചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ വീക്ഷണമായിരുന്നു.

റോമൻ ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാലശേഷം സഭ രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തോട് ചേർന്നുപോയി എന്നാണ് അവർ കരുതിയത്.

അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ:

ആദ്യകാല സഭ ഒരു ശിഷ്യസമൂഹമായിരുന്നു.

പിന്നീട് അത് ഒരു മതസ്ഥാപനമായി മാറി.

യേശുവിന്റെ രാജ്യം രാഷ്ട്രീയ അധികാരവുമായി കലർന്നുപോയി.

ശിഷ്യത്വത്തിനുപകരം മതപരമായ അംഗത്വം പ്രധാനമായി.

അതുകൊണ്ട് അവർ ആദിമസഭയുടെ ജീവിതരീതിയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.

എന്തുകൊണ്ട് അവർ ചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് എത്തിയില്ല?

Swiss Brethren ന്റെ ആശയങ്ങൾ സഭയെയും രാഷ്ട്രത്തെയും വേർതിരിക്കുന്നതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഭരണകൂടങ്ങൾ അവരെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

അതിശയകരമായ കാര്യം, അവരെ പീഡിപ്പിച്ചത് കത്തോലിക്കർ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ഭരണകൂടങ്ങളും അവരെ എതിർത്തു.

കാരണം അവരുടെ ആശയങ്ങൾ നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ക്രമത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു.

അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് സൈനിക പിന്തുണ ഇല്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് ഭരണകൂടങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം ലഭിച്ചില്ല.

എന്നാൽ അവരുടെ വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻ പോലും ത്യജിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായിരുന്നു.

നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സാധ്യത?

ചരിത്രത്തിൽ "എന്തായിരുന്നേനെ?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമില്ല.

എന്നിരുന്നാലും ഒരു കാര്യം ചിന്തിക്കാവുന്നതാണ്.

Swiss Brethren ന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് മുഖ്യധാരയായി മാറിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ക്രൈസ്തവത കൂടുതൽ ശിഷ്യത്വകേന്ദ്രീകൃതമായിരിക്കുമായിരുന്നോ?

സഭകൾ കൂടുതൽ ചോദിച്ചേനെ:

നാം യേശുവിനെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്? എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം

നാം യേശുവിനെ എത്രത്തോളം പിന്തുടരുന്നു? എന്ന ചോദ്യവും.

മതപരമായ തിരിച്ചറിയലിനേക്കാൾ ജീവിതരീതിക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചേനേ.

സഭയും രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചേനേ.

"ക്രിസ്ത്യാനി" എന്ന വാക്ക് ഒരു സാംസ്കാരിക ലേബലിനേക്കാൾ ഒരു ജീവിതവിളിയായി മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടേനേ.

ഇന്നും പ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യം

Swiss Brethren ന്റെ എല്ലാ നിലപാടുകളോടും യോജിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ അവർ ഉയർത്തിയ ചോദ്യം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ വിശ്വാസം മാത്രം മതിയോ, അതോ യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതം ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യം പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലേതു മാത്രമല്ല.

ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കും ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിക്കും മുന്നിലുള്ള ചോദ്യമാണ് അത്.

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പഠിപ്പിക്കലുകളും കൂടിയാണെന്ന് Swiss Brethren നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ, ചരിത്രം അധികം ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ഈ ചെറിയ പ്രസ്ഥാനം ഇന്നും സഭയോട് ചോദിക്കുന്നത് ഇതായിരിക്കാം:

"യേശു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ നാം ശരിക്കും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് അവ ജീവിക്കുന്നില്ല?"