സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ

“നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കണം” എന്ന കൽപ്പനയുടെ ഒരു ആഴമേറിയ വായന

യേശുവിന്റെ സുപ്രധാനമായ ധാർമ്മിക ഉപദേശങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്: “നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കണം.” ഈ വാക്യം കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ സാധാരണയായി അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക എന്ന ഭാഗത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കൽപ്പനയുടെ ആദ്യഭാഗം പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നു. യേശു ഇവിടെ രണ്ട് കാര്യങ്ങളാണ് പറയുന്നത്: നീ നിന്നെ തന്നെ സ്നേഹിക്കണം; പിന്നെ അതേ അളവിൽ മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കണം.

സ്വയം സ്നേഹിക്കുക എന്നത് എന്താണ്?

സ്വയം സ്നേഹിക്കുക എന്നത് സ്വാർത്ഥതയോ അഹങ്കാരമോ അല്ല. അത് ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച വ്യക്തിയായി സ്വയം അംഗീകരിക്കലാണ്. സ്വന്തം ശക്തികളെയും ബലഹീനതകളെയും യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ കാണുകയും, കുറവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നാലും സ്വയം വെറുക്കാതെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

നാം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളുടെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അയാൾ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിക്കണമെന്ന് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, നമ്മെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മുടെ നന്മയും ആഗ്രഹിക്കും. നമ്മുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ആത്മാവിനെയും കരുതും. സ്വന്തം ജീവിതത്തെ വിലപ്പെട്ടതായും അർത്ഥപൂർണ്ണമായും കാണും.

സ്വന്തം സഹവാസം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ

മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും ഏകാന്തതയെ ഭയക്കുന്നു. നിശ്ശബ്ദതയും ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുകയും അവരെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർ നിരന്തരം മറ്റുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യം തേടുന്നു. എന്നാൽ സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം സഹവാസം ഇഷ്ടമായിരിക്കും.

അയാൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ കഴിയും. ചിന്തിക്കാനും വായിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിക്കാനും കഴിയും. അയാൾക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ എപ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമില്ല.

ഇവിടെയാണ് solitude ഉം loneliness ഉം തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തെളിയുന്നത്. Solitude തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഏകാന്തതയാണ്; loneliness അനിഷ്ടകരമായ ഒറ്റപ്പെടലാണ്. സ്വന്തം ഉള്ളിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾ solitude ആസ്വദിക്കും; loneliness ന്റെ അടിമയാകില്ല.

വൈകാരിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം

സ്വയം അംഗീകരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ ക്രമേണ വൈകാരിക പക്വത കൈവരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനോ പ്രശംസയ്ക്കോ വേണ്ടി നിരന്തരം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരില്ല. സ്വന്തം മൂല്യം തെളിയിക്കാൻ അയാൾക്ക് ആവശ്യമില്ല.

ഇത് മറ്റുള്ളവരെ ആവശ്യമില്ല എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. സൗഹൃദവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും സ്നേഹബന്ധങ്ങളും ജീവിതത്തിന് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ആ ബന്ധങ്ങൾ നമ്മുടെ ശൂന്യത നികത്താനുള്ള ഉപകരണങ്ങളാകരുത്. അവ സ്നേഹത്തിന്റെ പങ്കുവെക്കലായിരിക്കണം.

വൈകാരികമായി സ്വതന്ത്രനായ ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരെ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അവരെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ സ്നേഹം തുടങ്ങുന്നത് ഇവിടെ

അനേകം ബന്ധങ്ങളിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ പരസ്പരം ആശ്രിതരാകുന്നതുകൊണ്ടാണ്. “നീ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം”, “നീ എന്നെ അംഗീകരിക്കണം”, “നീ എന്നെ പൂർണമാക്കണം” എന്ന പ്രതീക്ഷകൾ ബന്ധങ്ങളെ ഭാരമുള്ളതാക്കുന്നു.

എന്നാൽ സ്വന്തം ഉള്ളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനല്ല. അവരുടെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അപ്പോൾ സ്നേഹം ഒരു ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദാനമായി മാറുന്നു.

അത്തരം ആളുകളുടെ സഹവാസം മറ്റുള്ളവർ ഇഷ്ടപ്പെടും. കാരണം അവർ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് നിരന്തരം എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് നൽകാൻ തയ്യാറാണ്.

ദൈവസ്നേഹത്തിൽ വേരൂന്നിയ ആത്മസ്നേഹം

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൽ സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യന്റെ മഹത്വത്തിലല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിലാണ്. ദൈവം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു, സ്വീകരിക്കുന്നു, ക്ഷമിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യമാണ് ആരോഗ്യകരമായ ആത്മസ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവിടം.

ദൈവസ്നേഹത്തിൽ സുരക്ഷിതനായ ഒരാൾക്ക് തന്നെ സ്വീകരിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ സ്വീകരിക്കാനും എളുപ്പമാണ്. അവൻ തന്റെ കുറവുകളെക്കുറിച്ച് നിരാശപ്പെടുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകളെക്കുറിച്ച് കഠിനവിധി പറയുന്നുമില്ല.

ഉപസംഹാരം

“നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കണം” എന്ന യേശുവിന്റെ കൽപ്പന മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരാൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെ പൂർണമായി സ്നേഹിക്കാനും പ്രയാസമാണ്.

സ്വന്തം ഉള്ളിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ആ സമാധാനം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാൻ കഴിയൂ. സ്വന്തം ജീവിതത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ മറ്റുള്ളവരെയും സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയൂ. അതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ അയൽസ്നേഹം ആരംഭിക്കുന്നത് ആത്മസ്നേഹത്തിൽ നിന്നാണ്; ആത്മസ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ഉറവിടം ദൈവസ്നേഹമാണ്.