ഒരു മനുഷ്യൻ

 

കുറേക്കാലം മുമ്പ് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരുന്നു.

അവന്റെ ജനനം ഒരു സാധാരണ ശിശുവിന്റെ ജനനം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. അവൻ നടന്ന വഴികൾ ഈ ഭൂമിയുടെ പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വഴികളായിരുന്നു. അവൻ ശ്വസിച്ച വായു നമ്മൾ ശ്വസിക്കുന്ന അതേ വായുവായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവനിൽ എന്തോ അസാധാരണമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയത് സ്നേഹത്തിന്റെ മൊഴിമുത്തുകളായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കരുണയുടെ വെളിച്ചം ജ്വലിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ മുറിവേറ്റവരെ സ്പർശിച്ച് ആശ്വാസമേകി. അവന്റെ കാലുകൾ മറക്കപ്പെട്ടവരുടെയും തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടവരുടെയും വാതിലുകൾ തേടിപ്പോയി. സമൂഹം അകറ്റിനിർത്തിയവരെ അവൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ കുറ്റവാളികളായി കണ്ടവരിൽ അവൻ മനുഷ്യരെ കണ്ടു. മറ്റുള്ളവർ വെറുത്തവരോട് അവൻ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കിലും മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ചെയ്ത ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും മനുഷ്യഹൃദയത്തെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

"ദൈവരാജ്യം ദൂരെയുള്ള ഏതോ ലോകത്തിലല്ല; അത് നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ വിരിയാം" എന്ന് അവൻ പഠിപ്പിച്ചു. വിദ്വേഷത്തിനുപകരം സ്നേഹവും, പ്രതികാരത്തിനുപകരം ക്ഷമയും, സ്വാർത്ഥതയ്ക്കുപകരം ത്യാഗവും മനുഷ്യർ സ്വീകരിച്ചാൽ ഈ ഭൂമി തന്നെ സ്വർഗത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാകാമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടവരും അവന്റെ ജീവിതം കണ്ടവരും അതിശയിച്ചു.

"ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യന് എങ്ങനെ കഴിയും?"

"ഇങ്ങനെ ക്ഷമിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യന് എങ്ങനെ കഴിയും?"

"ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യന് എങ്ങനെ കഴിയും?"

അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു.

ചിലർ പറഞ്ഞു:

"ഇയാൾ മനുഷ്യശരീരം ധരിച്ച ഒരു മാലാഖയായിരിക്കണം."

മറ്റുചിലർ വിശ്വസിച്ചു:

"ലോകത്തെ ഭരിക്കാനും രക്ഷിക്കാനും ദൈവം അയച്ച രാജാധിരാജനാണിവൻ."

ഇനിയും ചിലർ പറഞ്ഞു:

"ഇയാൾ ഒരു ദൂതനല്ല; ദൈവം തന്നെയാണ് മനുഷ്യരൂപത്തിൽ നമ്മുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നത്."

അങ്ങനെ മനുഷ്യർ അവൻ ആരായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരങ്ങൾ തേടാൻ തുടങ്ങി.

കാലം കടന്നുപോയി.

തലമുറകൾ മാറി.

ആ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് വിശ്വാസങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. വിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ജനിച്ചു. സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് വിഭാഗങ്ങൾ ഉടലെടുത്തു. ഓരോ വിഭാഗവും തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനമാണ് സത്യമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.

അവനെക്കുറിച്ച് അവർ തർക്കിച്ചു.

അവനെക്കുറിച്ച് അവർ വാദിച്ചു.

അവനെക്കുറിച്ച് അവർ വഴക്കടിച്ചു.

ചിലപ്പോൾ അവന്റെ പേരിൽ അവർ പരസ്പരം അകന്നു.

ചിലപ്പോൾ അവന്റെ പേരിൽ അവർ പരസ്പരം മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

ചിലപ്പോൾ അവന്റെ പേരിൽ അവർ യുദ്ധങ്ങൾ പോലും നടത്തി.

എന്നാൽ ഈ വാദപ്രതിവാദങ്ങളുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിൽ ഒരു കാര്യം പലപ്പോഴും കേൾക്കാതെ പോയി—അവന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ മൃദുസ്വരം.

അവൻ ആരായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനുള്ള ആവേശത്തിൽ, അവൻ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്ന കാര്യം പലരും മറന്നു.

അവന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതി; എന്നാൽ അവന്റെ കരുണയെ ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ മറന്നു.

അവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് പാട്ടുകൾ പാടി; എന്നാൽ അവൻ കാണിച്ച വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ മടിച്ചു.

അവനെ ആരാധിക്കാൻ അവർ പഠിച്ചു.

എന്നാൽ അവനെ അനുകരിക്കാൻ അവർ പലപ്പോഴും മറന്നു.

ഒരുപക്ഷേ ഇന്നും അവൻ മനുഷ്യരോടു ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതായിരിക്കാം:

"നിങ്ങൾ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്?"

എന്നതിലും മുമ്പ്,

"നിങ്ങൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?"

"നിങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നുണ്ടോ?"

"വീണുപോയവനെ കൈപിടിച്ചുയർത്തുന്നുണ്ടോ?"

"വിശക്കുന്നവന് അപ്പം കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ?"

"കരയുന്നവനൊപ്പം കരയുന്നുണ്ടോ?"

എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ.

കാരണം അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം അവൻ ആരായിരുന്നു എന്നതിലല്ല; അവൻ എങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചു എന്നതിലായിരുന്നു.

അവന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ് അവന്റെ ശക്തിയിലായിരുന്നില്ല; അവന്റെ കരുണയിലായിരുന്നു.

അവൻ ലോകത്തിന് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം അവന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സിദ്ധാന്തമല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു.

ഇന്നും ഭൂമിയിലെ എല്ലാ മനുഷ്യരും അവന്റെ സ്നേഹത്തെ മാത്രം ഗൗരവമായി എടുത്താൽ, അവൻ സ്വപ്നം കണ്ട ലോകം ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിലും വേഗം പിറന്നേക്കാം.

കാരണം ലോകത്തെ മാറ്റുന്നത് വലിയ വാദങ്ങളല്ല.

വലിയ സിദ്ധാന്തങ്ങളുമല്ല.

ഒരു ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന യഥാർത്ഥ സ്നേഹമാണ്.

അതാണ് അവൻ ജീവിച്ചത്.

അതാണ് അവൻ പഠിപ്പിച്ചത്.

ഒരുപക്ഷേ, അതാണ് അവൻ ഇന്നും നമ്മിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്..